Ik vertel hier over het leven na en met een knie-exarticulatie amputatie. Op 25 augustus 2002 ga ik met de motor op de snelweg onderuit op een niet goed opgeruimd oliespoor en vanaf dat moment neemt mijn leven een totaal andere wending.

Ik probeer hier neer te zetten wat je na een amputatie voor problemen tegenkomt en wat er nog wel mogelijk is, en dat blijkt toch nog wel veel te zijn. Hoewel het beginnen met het dragen van en het leren lopen met een prothese vooral in het begin veel problemen met zich mee brengt zijn aardig wat van die problemen uiteindelijk te overwinnen. Al lijkt het dat je met een prothese nu zonder problemen loopt, morgen kan het weer anders zijn want stomp en prothese problemen kunnen zomaar weer opspelen.

Dit ben ik 1 van de eerste keren dat ik met een opblaasprothese loop, circa 4 maanden na mijn ongeluk, heerlijk na maanden gelegen en gezeten te hebben eindelijk weer op "2 benen" staan, wat geeft dat een goed gevoel. Het voelt allemaal vreemd en ondanks de 2 krukken heb ik geen 1 fatsoenlijke stap kunnen zetten. Van hieraf is het opbouwen met heel veel vallen en opstaan weer begonnen.

Er wordt al snel gezegd dat van alles niet meer mogelijk is met een prothese, en dat is zeker waar. Je hebt beperkingen en grenzen, maar die grenzen kunnen zeker wel verlegd worden het belangrijkste daarbij is dat je zelf wilt en doorzet, je hebt er uiteraard wel hulp bij nodig want in je eentje gaat dat heel moeilijk of red je het gewoon niet.

Dit ben ik 1 van de eerste keren dat ik met een opblaasprothese loop, circa 4 maanden na mijn ongeluk, heerlijk na maanden gelegen en gezeten te hebben eindelijk weer op "2 benen" staan, wat geeft dat een goed gevoel. Het voelt allemaal vreemd en ondanks de 2 krukken heb ik geen 1 fatsoenlijke stap kunnen zetten. Van hieraf is het opbouwen met heel veel vallen en opstaan weer begonnen.

Er wordt al snel gezegd dat van alles niet meer mogelijk is met een prothese, en dat is zeker waar. Je hebt beperkingen en grenzen, maar die grenzen kunnen zeker wel verlegd worden het belangrijkste daarbij is dat je zelf wilt en doorzet, je hebt er uiteraard wel hulp bij nodig want in je eentje gaat dat heel moeilijk of red je het gewoon niet.

Dit is ongeveer 2 1/2 jaar , 35 kilo lichter en ontelbare oefeningen en trainingen later. Het geeft aan wat mogelijk is, bij mij in ieder geval, dat betekent dus zeker niet dat het voor iedereen haalbaar is. Gelukkig heb ik een lange stomp met veel spierkracht wat een goede prothese controle mogelijk maakt en dan nog heeft het een jaar training gekost om een beetje te kunnen hardlopen, dus als je wilt hardlopen moet je echt willen, doorzetten en ontzettend veel oefenen en trainen en dan nog moet het ook mogelijk zijn i.c.m de prothese die je hebt het amputatie niveau wat je hebt en de verdere beperkende factoren die een rol kunnen spelen. Maar het feit dat wordt beweerd dat je met een dagelijkse prothese niet kan hardlopen is dus niet waar het kan dus zeker wel. Het grote voordeel van het vele trainen is vooral dat ook het functioneren in het dagelijks leven positief wordt beïnvloed, b.v lopen met de hond in het bos zonder angst om te vallen is geen probleem meer. Je leert met de trainingen de grenzen van jezelf maar ook van je prothese kennen en je leert hem onder controle te krijgen, daardoor verdwijnt de angst om door je prothese heen te zakken en dus te vallen. Dit is een enorme winst en het geeft je een goed gevoel.

Het is vooral belangrijk je niet "gek" te laten maken door anderen, de dingen die een ander doet of kan zijn voor jouw misschien wel helemaal niet haalbaar hoe moeilijk dat ook te accepteren kan zijn. Aan de andere kant kan het zien van dingen die jezelf niet kan ook een enorme stimulans zijn om wel verder te komen, tenminste dit was bij mij wel het geval. Ik probeer op deze plek in ieder geval een beetje aan te geven hoe ik het e.e.a heb ervaren vanaf het ongeluk tot nu. Er gebeurt opeens heel veel te gelijk en je leven veranderd in een fractie van een seconde, je gaat lopend de deur uit en komt 4 maanden later zonder been in een rolstoel weer thuis, dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Toch heeft jezelf zielig vinden geen zin, dan zit je op een gegeven moment alleen maar thuis en er gebeurt verder niet zo heel veel. Je zal er zelf achteraan moeten zitten en je best moeten doen om er weer bovenop te komen. Met vallen en opstaan lukt het dan ook maar het is een lange weg die veel geduld vraagt.

Ook is er op prothese gebied een hoop te koop, je moet zelf informeren naar wat er allemaal te krijgen is en wat voor systemen er zijn qua ophanging en afsteuning, en ook wat voor onderdelen er zijn op het gebied van voeten en knieën, er is meer te krijgen dan je in eerste instantie denkt en de mogelijkheden verschillen nogal per voet of knie. De instrumentmaker en revalidatiearts maken in eerste instantie een keus en dat is vooral bij een eerste prothese natuurlijk niet zo gek, aangezien zei de meeste ervaring hebben, maar het kan zeker geen kwaad om je goed te laten voorlichten over de verschillen in producten die er zijn.

Disclaimer: De maker van deze site staat op geen enkele manier garant voor de (medische) correctheid van de informatie. Ook kan de maker niet verantwoordelijk of aansprakelijk worden gehouden voor enigerlei zaken,gebeurtenissen of schaden die hieruit voortvloeien

Copyright: De informatie in tekst en afbeeldingen, indien niet gedekt door auteursrechten van anderen, die op de website is te vinden, mag niet zonder uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de maker worden gebruikt, gekopieerd of gepubliceerd.